و در ركوع عملا و لفظا به تعظيم خدا مىپردازد و مىگويد « سبحان ربى العظيم و بحمده » در سجده هم همين‌طور وقتى ابراز مىدارد « سبحان ربى الاعلى و بحمده » آن مقدار كه در طاقت و توان اوست متصوّر به علوّ مقام حضرت ربوبيّت است ، و متذكّر مىشود تا پايان نماز اين نزديكى و حضور را . در همه كارها ، بايد حضور قلب باشد . شما وقتى منبر تشريف مىبريد و احكام خدا را براى مردم مىگوييد در موعظه مردم را به اخلاق نيكو - كه خدا مىپسندد - متذكّر مىشويد و از خدا و پيغمبر و امام و دين و معاد بحث مىكنيد ، بايد قلب شما حاضر به اين معنا بوده و حضور قلب داشته باشيد . الآن تدريس مىكنيد و جمعى از شاگردان از شما استفاده مىكنند ، كلمات خدا و احكام الهى را متذكّر مىشويد تا آنها هم براى مردم بگويند ، وقتى حضور قلب در اين موارد حاكم باشد جهات ديگرى به ذهن شما نمىآيد ، غرورى بر شما حاصل نمىشود . وقتى به آنچه فرمودهء خداست عمل مىكنيد آنگاه در منبر - خداى نخواسته - حديث دروغ از شما ابراز نمىشود ، چيزى تازه اختراع نمىكنيد و آنچه را علماى گذشته ، درستى آن را ثابت كرده‌اند مىگوييد و ندانسته حرف نمىزنيد و فهميده سخن مىگوييد . در همه كارها مخصوصا براى تبليغ ، اگر انسان با حضور قلب باشد و كارها براساس رضاى خدا و فرموده خدا انجام گيرد ، آن وقت مقام شما مقامى است مثل برگزيدگان در جنگ بدر و كربلا ان شاء اللّه همان جمعيّتى مىشويد كه عرض كردم خدا شما را براى خودش برگزيده است . فعلا دنيا دارد مطابق شهوات جلو مىرود و تا زمانى كه خداوند متعال حضرت ولى عصر - عجل اللّه تعالى فرجه - را نرساند و بر ما منّت روا ندارد كه حضرت بيايند و دنيا را بعد از ابتلا به ظلم و جور ، به سوى عدل و داد رهنمون كنند ، اين زحمت و مشقّت براى ما هست .